Chapter 3 (Part 6)

posted on 23 Dec 2014 00:44 by vermillionend in FuyuNoKomorebi
คำเตือน : เกิน 25% เป็นการดำน้ำ
แปลมาจากหนังสือนิยาย

[หน้า 231]

นั่นคือหินสีฟ้าที่เป็นเศษเสี้ยวของผ้าคลุมนางฟ้า

ใช้ปากคาบแล้วยื่นมาทางซาคุยะ

“อันนี้……”

พอหยิบไปทั้งๆที่ยื่นมาให้อย่างนั้น คราวนี้ก็ดึงนิ้วแล้วพาไปทางซากศพ

“……อย่าบอกนะว่า……บอกให้ช่วยงั้นเหรอ ?  ให้ฉันช่วยเด็กคนนี้เหรอ……?”

ร้องเสียงแหลมนานเป็นพิเศษราวกับเก็บการตอบให้กับการพูดพึมพำ

เสียงคร่ำครวญเล็กๆของสัตว์ดังก้องกระจายไปในป่า เสียงที่เศร้าซึ่งฟังดูชัดเจนมากนั้นจับใจผู้ฟัง แล้วจู่ๆก็รู้สึกร้อนที่บริเวณตา

“……ฮึ……ก……”

ไม่อาจกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นได้

“ขอโทษ ขอโทษนะ……”

กายของมนุษย์ที่ไม่อาจเป็นพระเจ้าได้นั้นทำอะไรไม่ได้เลย ตอนนี้ได้แต่เศร้าใจกับความไร้พลังของตนเอง

“ขอโทษจริงๆ……ฮึก”

ซาคุยะในตอนนี้ได้แต่ขอโทษเพียงอย่างเดียว แล้วถึงจะทำตามที่ขอร้องมาได้ นั่นก็แค่เป็นการให้กำเนิดสัตว์น่าสงสารที่ถึงจะตายแต่ก็ยังมีชีวิตอยู่ต่อขึ้นมาเท่านั้น

ใช้ความคิดของสัตว์เข้าใจความหมายการร้องไห้สะอึกสะอื้นของซาคุยะได้จริงๆงั้นเหรอ

 

[หน้า 232]

เสียงร้องที่สูงและดังไปไกลราวกับขลุ่ยดังก้องภายในป่าอีกครั้ง

 

 

 

ไม่ต้องถึงกับนำไปเทียบกับขามา ขากลับนั้นเป็นเวลาแค่ชั่วพริบตา

เหลือสัญลักษณ์ทิ้งไว้ แล้วใช้ผ้าคลุมนางฟ้าของกิงโกะกลับมาถึงบนหน้าผา

ความตกใจที่มีต่อการบินบนท้องฟ้าจนพูดนั่นพูดนี่ตอนขามาเองก็ไม่เกิดความรู้สึกอะไรทั้งสิ้นแล้ว ราวกับว่าจิตใจได้แข็งเป็นน้ำแข็งไป

ทว่า ร่างของทานูกิที่เล็กลงไปเบื้องล่างกับเสียงร้องที่เหมือนจะไล่ตามมานั้น ไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าไรก็ยังตราตรึงติดแน่นอยู่ไม่ยอมห่าง

ลงมายืนบนหน้าผา ความรู้สึกของการบินไปบนท้องฟ้าด้วยฟ้าคลุมนางฟ้ากลายเป็นความรู้สึกขัดๆอย่างรุนแรงแล้วตกค้างอยู่ เลยไม่มีความรู้สึกว่าได้เหยียบพื้นจริงๆ

ปลายทางของหน้าผาที่มองลงไปนั้นเป็นผืนแผ่นสีเขียวแผ่ขยายออกไป ไม่ต่างไปจากเมื่อซักครู่นี้

รู้สึกท้อแท้กับป่าอันกว้างใหญ่ไพศาล ทั้งๆที่น่าจะผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงหลังจากที่พูดเรื่องนั้นไปแท้ๆ แต่ตอนนี้กลับเห็นเป็นสถานที่ที่ต่างกันออกไป

“คิดว่าเด็กคนนั้นคงจะไม่ไหวแล้วล่ะ”

 

[หน้า 233]

กิงโกะพูดขึ้นในขณะที่มองลงไปยังป่าใต้หน้าผาเช่นเดียวกับทั้งสอง

“อีกประมาณไหนเหรอคะ”

“บางทีคงจะเป็นช่วงไม่กี่วันหลังจากนี้ เพราะที่ๆฉันฟันไปเป็นแผลที่ใหญ่ที่สุดเลยไม่ใช่ข้อแก้ตัวสำหรับเรื่องนั้นหรอกนะ แต่เดิมทีภายในร่างกายก็โทรมไปหมดแล้ว เพราะแบบนั้นถึงจะไม่มีแผลนั่นก็อาจจะข้ามปีนี้ไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอไงกันนะ”

“เด็กแบบนั้น……ตอนนี้เองก็มีอยู่ในภูเขานี้ด้วยรึเปล่าคะ ?”

“อืม มีเยอะเลยล่ะ”

“……อย่างงั้นเหรอคะ……”

หน้าซีด และท่ายืนก็ไม่มั่นคง

โคสุเกะดึงมือซาคุยะแล้วประคองไว้เพื่อไม่ให้ลื่นตกไปใต้หน้าผา

“เคยคิดสงสัยอยู่ค่ะ……ว่าถ้ายามาวาโระโจมตีมนุษย์ล่ะก็ ทำไมถึงได้มาถึงโรงเรียนแล้วไม่มีความวุ่นวายอะไรเกิดขึ้นเลยกันนะ……แน่นอนค่ะ คิดว่าการที่ไม่มีความเสียหายเกิดขึ้นนั้นเป็นเรื่องดี แต่ยามาวาโระอีกตัวที่เจอที่โรงเรียนมุ่งความเป็นศัตรูเข้ามาหาฉันค่ะ……”

“ซาคุยะ”

“ต้องเป็นเรื่องแบบนี้แน่ๆเลยสินะคะ เด็กคนนั้นต้องการความช่วยเหลือจากฉัน ส่วนยามาวาโระอีกตัวมาเพื่อระบายความโกรธที่ทำให้ชีวิตของพวกตัวเองแปดเปื้อน ฉันไม่แม้แต่จะรู้ตัวเรื่องแบบนั้นเลย มองร่างที่ผิดปกติแล้วก็ได้แต่กลัว เผลอคิดว่าน่ากลัวไปซะแล้วค่ะ……”

 

[หน้า 234]

“ซาคุยะ”

“ฉัน……จะชดใช้……ยังไงดี……”

“ซาคุยะ !”

ถูกโคสุเกะเรียกชื่อสามครั้ง

พอซาคุยะที่เพิ่งรู้ตัวเป็นครั้งแรกว่าถูกเรียกเงยหน้าขึ้นก็พบกับดวงตาคู่หนึ่งที่มองมาด้วยความห่วงใย

“ตอนนี้ตั้งใจว่าจะลงจากภูเขาครับ ถึงอาจจะทำให้เจ้านั่นต้องทรมานต่อไปอีกหน่อยก็เถอะ”

“อื้อ ยังไงฉันก็ดูอยู่ ไม่มีปัญหาหรอก”

“……ขอบคุณค่ะ”

โค้งศีรษะให้อย่างไร้เรี่ยวแรง

แค่นั้นเข่าก็ทำท่าจะทรุดลงไปแล้ว

“อ๊ะ ซาคุยะจัง รอเดี๋ยว”

“……?”

“ซาคุยะจังไม่ผิดหรอก อย่าไปคิดมากเลย……ถึงจะพูดไปก็คงเปล่าประโยชน์สินะ แต่เฉพาะเรื่องนั้นเท่านั้นนะที่ห้ามลืม”

 

[หน้า 235]

“…………”      

“ที่มาแรกสุดของเรื่องไม่ใช่ซาคุยะจัง เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับพี่สาวของฉัน เพราะแบบนั้นห้ามแบกรับความรับผิดชอบทั้งหมดไว้นะ ถ้าทำแบบนั้นจะกลายเป็นว่าซาคุยะจังได้ทาสีทับตัวตนของพี่สาวจนหายไปด้วย การกระทำของพี่สาวทั้งเรื่องดีและเรื่องไม่ดีไม่ใช่ของๆใครทั้งนั้น เป็นของพี่สาว……เป็นของบรรพบุรุษของซาคุยะจัง เพราะแบบนั้นห้ามคิดว่าจะแบกรับทั้งหมดไว้นะ แล้วคนที่ฟันยามาวาโระก็คือฉันด้วย เด็กคนนั้นปกป้องซาคุยะจังไว้”

“แต่ว่าเรื่องนั้นทำไปเพื่อขอให้ช่วยลูกของตัวเอง”

“ที่ไม่มีของอย่างหลักประกันว่าจะทำแบบนั้นได้เนี่ย เป็นเรื่องที่ทุกคนรู้อยู่แล้วแน่นอน

คิดว่าถึงอย่างนั้นก็ได้แต่พึ่งพาอย่างเดียว”

“…………”

“อยากจะพูดแค่นั้นล่ะ ไม่ใช่เรื่องที่ซาคุยะจังต้องมากังวลหรอกนะ ทางฉันต่างหากที่เป็นฝ่ายต้องขอโทษด้วยซ้ำ เพราะพี่สาวเคยนำจิตใจไปซ้อนทับกับซาคุยะจัง ก็เลยคิดว่าที่รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องของตัวเองคงเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ด้วย คิดว่านั่นเองก็เป็นบาปที่พี่สาวเหลือทิ้งไว้เหมือนกัน”

“คุณกิงโกะ……”

“ฝากซาคุยะจังด้วยนะ”

 

[หน้า 236]

“ครับ ไว้พรุ่งนี้จะมาอีกครับ ถึงตอนนั้นก็……”

โคสุเกะลังเลที่จะพูด แต่ก็สื่อไปถึงกิงโกะกับซาคุยะ

ยามาวาโระตัวนั้นอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว

เพราะตอนนี้อยู่ในสภาพที่ถูกผ้าคลุมนางฟ้าทำให้มีชีวิตอยู่ ต้องตัดสินใจว่าจะทำยังไงดี

แม้จะเข้าใจเรื่องนั้นอยู่แล้ว แต่ทั้งคู่ในตอนนี้นั้นไม่มีท่าทางว่าจะทำอะไรได้เลย

 

ได้ยินเสียงสูงที่เหมือนกับเสียงขลุ่ยดังมาจากในป่า

สายลมที่ไต่หน้าผาขึ้นมาได้กระทบกับหินทำให้เกิดเสียงแปลกๆดังก้อง

ทว่า เสียงนั้นคล้ายกับเสียงร้องที่เหมือนกับเป็นการคร่ำครวญซึ่งได้ยินเมื่อครู่จนน่าตกใจ

 

บทถัดไป

Comment

Comment:

Tweet